Vandaag is het precies drie jaar geleden.
En nog steeds niet definitief. Een eindeloos verhaal lijkt het wel, maar toch heb ik goede hoop dat het dit jaar definitief zal worden.
Alleen weet ik soms niet goed hoe ik me daaronder voel, 22 jaar getrouwd is een lange tijd wat je niet zomaar vergeet zeker niet met drie schitterende kinderen.
Spijt van de beslissing, nee!
Maar heb het er wel moeilijk mee.
Ik heb toen de hele nacht opgezeten, boos, verdrietig en weet ik veel wat voor gevoelens allemaal.
Hopende dat er iemand online zou komen op messenger zodat ik even kon 'praten' maar zoals normaal is lag iedereen te slapen. Tot vroeg in de ochtend en 2Dance online kwam. Eindelijk iemand waar ik even wat tegen kon zeggen en die luisterde.
Ik ben het nooit vergeten, ook niet dat hij te laat op zijn werk kwam die dag.
De afgelopen drie jaar waren niet makkelijk, de komende jaren worden dat ook niet maar ondanks dat hebben we het prima naar ons zin met zijn viertjes.
Het moeilijkste is toch wel alle beslissingen, problemen, verdriet enz. alleen te moeten oplossen en aanhoren.
Maar zoals altijd geldt:
What doesn't kill you, makes you stronger......
Monique,
BeantwoordenVerwijderenNet als jij weet ik hoe pijn die dingen doen. Ook ik heb dit meegemaakt en plots sta je alleen op de wereld ook toen gingen allerlei gevoelens door me heen Boos,verdrietig,blij,agressie,.... En niet kort na de eerste kwam die klap voor een tweede keer. En nu heb ik heel vaak het gevoel alleen op de wereld te zijn.... EN weet je wat soms kan mij dat helemaal niet schelen .... Er is een liedje van Gordon met de toepasselijke woorden voor mij 'Ik heb een muurtje om mijn hart gebouwd' .....